Catullus, Carm. 8

Miser Catulle, desinas ineptire,

et [quod vides perisse] perditum ducas.

fulsere quondam candidi tibi soles,

[cum ventitabas [quo puella ducebat

amata nobis [quantum amabitur nulla.]]]

[ibi illa multa cum iocosa fiebant,

[quae tu volebas nec puella nolebat,]]

fulsere vere candidi tibi soles.

nunc iam illa non volt: tu quoque impotens noli,

nec [quae fugit] sectare, nec miser vive,

sed obstinata mente perfer, obdura.

vale, puella, iam Catullus obdurat,

nec te requiret nec rogabit invitam.

at tu dolebis, [cum rogaberis nulla.]

scelesta, vae te, quae tibi manet vita?

quis nunc te adibit? cui videberis bella?

quem nunc amabis? cuius esse diceris?

quem basiabis? cui labella mordebis?

at tu, Catulle, destinatus obdura.