Horace, Carm. 2.13 (ed. Shorey and Laing)

//Ille et nefasto te posuit die,

[quicumque primum,] et sacrilega manu

produxit, arbos, in nepotum

perniciem opprobriumque pagi;

//illum et parentis crediderim sui 5

fregisse cervicem et penetralia

sparsisse nocturno cruore

hospitis; //ille venena Colcha

et [quidquid usquam concipitur nefas]

tractavit, [agro qui statuit meo 10

te triste lignum, te caducum

in domini caput immerentis.]

[quid quisque vitet,] numquam homini satis

cautumst {in horas}: navita Bosporum

Poenus perhorrescit neque ultra 15

caeca timet aliunde fata;

|| miles sagittas et celerem fugam

Parthi, || catenas Parthus et Italum

robur; sed improvisa leti

vis rapuit rapietque gentis. 20

quam paene furvae regna Proserpinae

et iudicantem vidimus Aeacum

sedesque discriptas piorum et

Aeoliis fidibus querentem

Sappho {puellis de popularibus}, 25

et te sonantem plenius aureo,

Alcaee, plectro dura navis,

dura fugae mala, dura belli.

utrumque sacro digna silentio

mirantur umbrae dicere; sed magis 30

pugnas et exactos tyrannos

densum umeris bibit aure volgus.

quid mirum, [ubi illis carminibus stupens

demittit atras belua centiceps

auris, et intorti capillis 35

Eumenidum recreantur angues]?

quin et Prometheus et Pelopis parens

dulci laborem decipitur sono,

nec curat Orion leones

aut timidos agitare lyncas. 40