Horace, Carm. 2.17 (ed. Shorey and Laing)

Cur me querellis exanimas tuis?

nec dis amicumst nec mihi te prius

obire, Maecenas, mearum

grande decus columenque rerum.

a, [te meae si partem animae rapit 5

maturior vis,] quid moror altera,*

nec carus aeque nec superstes

integer? ille dies utramque

ducet ruinam. non ego perfidum

dixi sacramentum: ibimus, ibimus 10

[utcumque praecedes,] supremum

carpere iter comites parati.

me nec Chimaerae spiritus igneae

nec, [si resurgat,] centimanus Gyas

divellet umquam: sic potenti 15

Iustitiae placitumque Parcis.

seu Libra seu me Scorpios adspicit

formidolosus pars violentior

natalis horae, seu tyrannus

Hesperiae Capricornus undae, 20

utrumque nostrum incredibili modo

consentit astrum. te Iovis impio

tutela Saturno refulgens

eripuit volucrisque Fati

tardavit alas, [cum populus frequens 25

laetum theatris ter crepuit sonum;]

me truncus inlapsus cerebro

sustulerat, [nisi Faunus ictum

dextra levasset, Mercurialium

custos virorum.] reddere victimas 30

aedemque votivam memento;

nos humilem feriemus agnam.