Horace, Carm. 2.7 (ed. Shorey and Laing)

O saepe mecum {tempus in ultimum}

deducte Bruto militiae duce,

quis te redonavit Quiritem

dis patriis Italoque caelo,

Pompei, meorum prime sodalium, 5

[{cum quo} morantem saepe diem mero

fregi, coronatus nitentes

malabathro Syrio capillos?

tecum Philippos et celerem fugam

sensi relicta non bene parmula, 10

[cum fracta virtus et minaces

turpe solum tetigere mento.]

sed me {per hostes} Mercurius celer

denso paventem sustulit aere;

te rursus {in bellum} resorbens 15

unda fretis tulit aestuosis.

ergo obligatam redde Iovi dapem,

|| longaque fessum militia latus

depone {sub lauru mea} || nec

parce cadis tibi destinatis. 20

oblivioso levia Massico

ciboria exple, || funde capacibus

unguenta de conchis. quis udo

deproperare apio coronas

curatve myrto? quem Venus arbitrum 25

dicet bibendi? non ego sanius

bacchabor Edonis: recepto

dulce mihi furerest amico.